|
|
O KURACH ...
Występujący na Malajach i w Indiach kur bankiwa (Gallus
gallus) jest przodkiem kur domowych. Samiec ma na głowie wycinany czerwony grzebień, czerwone płaty na szyi i białe płytki uszne. Wydłużone, zaostrzone na końcach pióra na szyi, jak również wydłużone pióra siodła, są złotożółte. Jego głos przypomina pianie koguta, podobnie jak głos samic tego gatunku przypomina głos kur domowych. Jednakże głos samicy można usłyszeć dopiero wtedy, gdy oddali się od gniazda, podczas gdy kury domowe gdaczą także na gnieździe. Dzikie ptaki nie zdradzają gniazda swoim wrogom.
W swej pierwotnej ojczyźnie kur bankiwa
został udomowiony już w trzecim tysiącleciu przed naszą erą. Nowe zwierzę domowe rozprzestrzeniło się coraz bardziej i w VII w p.n.e. było już znane w krajach śródziemnomorskich.
Drogą celowej hodowli i krzyżowania wytworzono z biegiem lat wiele
ras, przy czym niektóre z nich są zupełnie podobne do swojego dzikiego przodka a u innych pierwotne kształty i ubarwienie całkowicie zanikły.
Niektóre kuraki są bardzo towarzyskie, żyją w grupach, w których panują reguły społeczne i każdy osobnik zajmuje określone miejsce w hierarchii. W wielu sytuacjach życiowych kury przybierają charakterystyczne postawy, np. imponujące, bojowe, poddańcze lub odstraszające. Szczególnie charakterystyczny jest taniec godowy koguta przed kurą, składających się z następujących faz:
przywabianie do pokarmu, trzepotanie skrzydłami, gonienie kury z napuszonym ogonem, deptanie, stawanie dęba. Przy większości z tych postaw kogut wydaje inny głos.
|
